ปลายราตรีที่เชียงราย : ความเหงาที่ต่อเนื่อง

เชียงราย 20 ตุลาคม 2548

 

ตีสองสี่สิบเจ็ด ของวันที่ 21 อีกไม่นานก็เช้าแล้ว………..

 

เดินออกไปดูฟ้ายามค่ำคืน .. ฟ้าเดียวกันกับฟ้าเมืองกรุง

พระจันทร์แรม 13 ค่ำ ไม่ได้คลายความสวยงามลงจากยามจันทร์เต็มดวง

หากเพียงแต่ดวงไม่กลม และมีความสว่างน้อยลง

 

เห็นดาวหลายดวง…. ดาวน้อยดังธุลีในฟ้ากว้าง…. แต่เป็นธุลีที่ยังเปลวสว่าง

ถ้าเป็นฟ้าเมืองกรุง แสงสีที่สาดส่องยังท้องถนน และตัวอาคาร คงบดบังแสงน้อยๆ

ของธุลีมีเปลว จนเหลือแต่เพียงแสงจันทร์

 

"ยกมือขวา ขึ้นฟ้า ไขว่คว้าดาว

แสงแพรวพราว เป็นคู่ อยู่เคียงจันทร์

หากแต่เอื้อม ไม่ถึง ห่างกว่าฝัน

ไม่มีวัน จะได้ เก็บดาวมา"

 

ฉันท์เดียวกัน เคยมองฟ้าคนเดียวยังไง ต่างถิ่นก็ยังต้องมองคนเดียวต่อไป

 

เหงามากเลย… โรคศิวิไลซ์ตามติดมายังต่างจังหวัดด้วย … โรคเหงา

=========

About hyperglycimia

PONG... me as the pong
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to ปลายราตรีที่เชียงราย : ความเหงาที่ต่อเนื่อง

  1. sia says:

    – จันทร์ตรงนี้ กับจันทร์ตรงนั้นก็อันเดียวกัน เธอกำลังมองจันทร์ อยู่มะน้อ -ถึงจะเหงาแต่ก็เหงาแบบสุข ๆ อมยิ้ม ^ ^

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s