วันวานของ “ตัวตน”

มีชายคนหนึ่งเดินทางผ่านเวลามายังอดีต เวลาที่เค้าเดินผ่าน คือวันวานที่เค้าทิ้งไว้เบื้องหน้า

 

ความทรงจำที่เหลืออยู่ บอกเค้าว่าเค้าเคยทิ้งเสี้ยวรอยอะไรไว้บ้าง

โอกาสนี้เองที่เค้าได้เดินทางสวนกระแสธารแห่งเวลา กลับไปยังทุกๆรอยที่เค้าทิ้งเอาไว้

 

พิเคราะห์พิจารณาดูร่องรอยหนึ่งรอย ถือเป็นประวัติศาสตร์? มันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว –
ผลของการสร้างรอยอันนั้น คือ เค้าสูญเสียความลุ่มหลงที่เกิดขึ้นมาชั่วครั้งคราว กับอิสตรีนางหนึ่ง

 

เดินทางย้อนไปอีกสามเดือนก่อนหน้านั้น เค้าก็พบรอยอันที่สอง รอยบุหรี่ที่เสื้อสายเดี่ยวของผู้หญิงที่อยู่โต๊ะข้างๆ
ผลของการสร้างรอย – การขอโทษในเบื้องแรก ก่อนจะพัฒนาความสัมพันธ์

 

ย้อนไปไกลๆ ขึ้นอีกหน่อย เค้าพบซากกบบนถนน ซากกบโดนรถทับแบน รอยรถทับกบ เป็นลายดอกลายเดียวกับรอยของรถเค้า … มด มากินซากกบที่หน้าบ้าน น้องสาวโดนมดพวกนั้นกัด และแพ้ เข้าโรงพยาบาล
แค่มดกัดก็เข้าโรงพยาบาล รอยกบโดนรถทับ เป็นประวัติศาสตร์ ?

 

 

ทุกรอยความจำที่เค้าเดินเข้าไปหา แสดงรายละเอียดมาเป็นผลลัพท์ในปัจจุบัน ก่อนที่จะเดินย้อนผ่านเวลาไป

 

ทุกโอกาสที่ผู้ชายคนนั้นเห็นรอยที่ตัวเองสร้างไว้ไปทั่ว เค้าอยากมือบอน ไปลบรอยพวกนั้น
แต่ทุกครั้งที่เค้ากำลังจะลงมือลบ มโนสำนึก แพร่กระจาย ล้อมกรอบไอ้วิญญาณมือบอนนั้นไว้

 

จิตเค้าบ่นว่า "ถ้ากูแก้ไขสิ่งที่กูทำมา แล้วกูจะเป็นยังไง"

 

เค้าไม่แก้

เค้าไม่แก้ เพราะเค้าไม่รู้ ไม่สามารถตอบมโนสำนึกของตัวเองได้

 

จนแล้วจนรอด เค้าเดินทางผ่านอดีตไปเรื่อย เวลาในการเดินไปในอดีต แปรผกผันกับอัตราความเร่งที่กระแสเวลาพัดพา ไปในอนาคต

เวลา reference เดินไปข้างหน้า แต่เวลาของเค้าเดินกลับไปด้านหลังในอัตราเร่งทวีคูณ แทนที่เค้าจะเด็กลง เค้ากับแก่ขึ้น

 

 

เค้าเดินตามรอยไปได้ซักพักหนึ่ง

เค้าค้นพบว่า ตัวเองชราลงมาก จากชายหนุ่ม กลายเป็น ชายแก่
เรี่ยวแรงที่เคยมีมากมาย กลับสลายไปพร้อมกับแขนที่ลีบลงเหมือนคนเป็นโปลิโอ

ท้องไส้เริ่มกิ่ว แสบ ยามกระเพาะบีบตัวเรียกน้ำย่อยมาสนทนา ผ่านทางพื้นผิวด้านในกระเพาะ ทุกถ้อยวจีที่มีการสนทนา ความหนาของผิวกระเพาะก็บางลงทุกที ทุกวันๆ

 

แต่ชายแก่ (ชายหนุ่มคนนั้นแหละ) ก็ยังไม่หยุดเดินทาง เค้าค้นพบว่า ที่แข้งขาที่อ่อนเปลี้ยของเค้ายังขยับได้อยู่นั้น เป็นเพราะว่า ตันหา ราคะ ความอยาก ยังคอยผลักดัน ให้เค้าก้าวต่อไปยังจุดหมาย

 

น่าเสียดายที่เค้ายังไม่รู้จุดหมายด้วยซ้ำ เค้ายังคงคิดว่า เค้าจะไปหารอยแรกๆในชีวิตที่เค้าฝากไว้ บนผืนโลกผืนนี้

 

 

เวลาผ่านไป เค้าเดินช้าลง และสดุดกับรอย อันที่หกของชีวิต ที่เกิดขึ้นตอนเค้าอายุ 2 ขวบ เค้าเดินสะดุด ร่องรอยนั้นกระเด็นกระจาย ลบเลือนไป

ชายแก่มาก (ชายแก่คนนั้น ที่เคยเป็นชายหนุ่มคนนั้นแหละ) หมุนหวิว ตามแรงโน้มถ่วงของกาลเวลา ซึ่งผ่านความเร่งมาก แรงโน้มถ่วงก็ยิ่งมากทวีคูณตามไปด้วย

ภาพที่มองจากสายตาของ reference เป็นภาพ slow motion แต่ในสายตาชายแก่มาก กลับเป็นแค่เสี้ยวเวลา หัวใจมดเต้น วูบเดียวเท่านั้นแล้วก็เจือจางไป

แต่ในเวลาวูบนั้น ความทรงจำ และ รอยต่อจากนั้นของชายแก่ ที่เคยเป็นชายหนุ่มคนนั้น ก็เจือจางหายไปเช่นกัน

 

 

ตัดมาที่เด็กสองขวบ ตัวตนของเค้า เริ่มต้นที่สองขวบ และยังอยู่ที่สองขวบ … ผ่านเวลาไปข้างหน้าอีก 23 ปี กลายเป็นชายหนุ่มคนนั้น

 

ชายแก่หายไปไหน??
ชายหนุ่มที่เคยเดินทางผ่านเวลาจนกลายเป็นชายแก่หายไปไหน??

 

ตัวตนของมนุษย์ อยู่ที่เวลาไหน?

 

อสงไขย-กาลกัปล์ อาจยังไม่สามารถให้คำตอบได้

 

"ตัวตน"

About hyperglycimia

PONG... me as the pong
This entry was posted in Philosophy. Bookmark the permalink.

2 Responses to วันวานของ “ตัวตน”

  1. Naphatr says:

    ลมแล้ง

  2. Pichapong says:

    น้องจ๋า ว่ามา เป็น alchoholic…อืม….หาคนไปลอยกระทงด้วย….ไปเชียงใหม่กันป่าว

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s