พักยก…. ปกิณกะ อัตวินิฉัย

ระหว่างบรรทัด หรือระหว่างบทของหนังสือเล่นหนึ่ง
ควรจะมีปกิณกะสอดแทรกสิ่งต่างๆ เป็นระยะ ระยะ
เพื่อที่จะรักษาจังหวะของ การดำเนินเรื่องของหนังสือ
ในอีกลักษณะหนึ่ง……
 
การขัดจังหวะที่ดำเนินอยู่ของเรื่องราวในหนังสือ โดยไม่ทำให้สาระถะเปลี่ยนไป
เป็นสิ่งที่กระทำได้ยากยิ่ง จากภายในของตัวเรื่องราวเอง
ดังนั้นการใช้ เนื้อเรื่อง หรือ ปกิณกะ เข้ามาแทรก จึงเป็นวิธีที่ได้ผล และนิยม
 
===========================
 
นี่เอง จะเป็นบทวิจารณ์ตัวเอง จากคอมเม้นต์ของผู้อ่านบางท่าน
และจากประโยคสนทนา บางอย่างที่มีต่อผู้อ่านบางคน
 
โดยองค์รวม
 
การตัดสิน เรื่องทั้งหมดที่ยังไม่เกิดขึ้น จาก 2 ตอนแรก ดูจะไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก
แต่กระนั้นก็ตาม เรื่องราวที่เรียบง่ายที่สุด โดยมิต้องใช้จินตนาการตามพรรณนาโวหารนั้น
ก็ยังทำให้ ผู้อ่านส่วนหนึ่ง อาจจะเรียกได้ว่าเป็นส่วนมาก
ต้องใช้กระบวนการตีความ ต่อประโยคนั้นๆ แทบทุกย่อหน้า
 
ความผิดพลาดเกิดจากอะไรอย่างนั้นหรือ?
 
เท่าที่มองความเป็นไปได้ อาจจะเกิดจาก
ลักษณะการใช้คำของผม ไม่ชัดเจนมากพอ
 
หรืออาจจะเป็นเพราะลักษณะนิสัยในอดีต
ที่ขีดเขียน ประโยคซ้อนประโยค มีนัยยะมากเกินไป
ทำให้ผู้อ่านอาจจะติด การตีความประโยคมา
 
หรืออาจจะเกิดจากการจังหวะการดำเนินเรื่องที่ชวนสับสน
ยืดยาว และบรรยายละเอียดมากไปในบางครา
ตัวละครบางตัวได้ถูกพาดพิงถึง แต่ละเอาไว้
เพื่อประโยชน์ในการดำเนินเรื่องภายหลัง
 
โดยตัวละคร
 
ซาลาเปามีชื่อว่า "น้องนุ่น" อาจจะทำให้คนอ่าน
เกิดความสงสัยว่ามีนัยยะแอบแฝงหรือเปล่า
 
การสร้างค่าของซาลาเปาพิเศษ ได้สร้างนัยยะ
ให้ผู้รังสรรค์ซาลาเปาที่พิเศษนั้นมีความเด่น หรือไม่
 
การให้รายละเอียดของตัวละครละเอียดยิบขนาดนั้น
มีวัตถุประสงค์อื่นใดแอบแฝงหรือไม่
 
กระจก ไปอยู่ตรงนั้นได้อย่างพอเหมาะหรือเปล่า
 
ความเหงาถูกตีความ ด้วยเรื่องส่วนตัวของซาลาเปาหรือ
 
โดยองค์ประกอบ
 
เวลาได้จงใจเกินไปหรือไม่
 
อากาศจะกลายมาเป็นตัวแปรอื่นอีกใช่มั้ย
 
ฤดู และ สถานที่ สร้างมิติขึ้นมาอย่างขมึงเกลียว
แต่ยึดเหนี่ยวกับตัวเรื่องอย่างหล่ะหลวมเกินงาม
 
ขนาดของห้องและขนาดของโต๊ะ ไร้ความสมดุลย์สิ้นดี
 
=================================
 
ตอนผมร้อยเรียงเรื่องเรื่องนี้ ไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงเนื้อหาลึกล้ำอันใดลงไป
แต่ดูเหมือน เรื่องนี้ของผม จะกลายเป็นเรื่องอ่านยาก สำหรับใครหลายๆคนไปเสียแล้ว
 
ผมอยากให้มีการเม้นต์กันเยอะๆ เพื่อปรับปรุงแนวทาง
และนำคำติมาสร้างสรรค์งาน ให้ดีขึ้นในตอนต่อๆไป

About hyperglycimia

PONG... me as the pong
This entry was posted in silly story. Bookmark the permalink.

2 Responses to พักยก…. ปกิณกะ อัตวินิฉัย

  1. ของขวัญ says:

    เป็นการเขียนที่มีแนวไม่เหมือนใครจิงๆค่ะ เลยอดไม่ได้ต้องอ่านไปหลายบล๊อกก่อนหน้า เพราดูท่ามันจเกี่ยวกัน เป็นอะไรที่แบบว่าใส่ใจนองค์ประกอบของเรื่องราวต่างๆมากค่ะ แต่เป็นการเขียนต้องอาศัยสมาธิในการอ่าน ไว้มีเวลาจะมาเยี่ยมเยียนใหม่ และต้องขออภัยที่มาทักทายช้า อิอิ

  2. N♥n says:

    -*- 5555 เอาเถอะพี่ปอง
     
    นุ่นอะยังไม่มีปัญญาเขียนเลย เหอ ๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s