สักแต่ว่าเขียน…. สักวาหวานอื่นมีหมื่นแสน ไม่เหมือนแม้นสักแต่ว่าเขียนห่วยๆ

 
สักแต่ว่าเขียน …. สั่วๆ
 
blog เรื่อง "เยาวราชในพายุฝน"
มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ
มันเป็นเรื่องของการสักแต่ว่าเขียน
 
มีความอยากที่จะเขียน ………………..แค่นั้น
มีเรื่องทั้งหลายในหัว… ก็ …………….แค่นั้น

มีความทรงจำที่กึ่งสด กึ่งเก็บ ………….แค่นั้น

 
มันไม่ผูก อะไรกับการเป็นเยาวราชในพายุฝนเลย
มันไม่ได้เป็นแม้กระทั่ง เยาวราชในเศษซากของการชำเราของน้ำฝน
 
การปั้นแต่ง ที่เคยคิดว่ามันเป็น อักษรศิลป์ (ผมคิดเอง)
มันกลายมาเป็นสิ่งดาดดื่น เรียกให้ชัดก็จะเป็นว่า "ความไม่ได้เรียง"
 
เนื้อหาของบล๊อกเมื่อวานมันไม่ได้มีอะไรมากไปกว่า ไดอารีห่วยๆ
ที่สักแต่ยัดคำพูด และเหตุการณ์ ที่เกิดขึ้น ไปสู่สมองคนอ่าน
โดยไม่มีการใช้แม้แต่ความพยายามที่จะตั้งใจสื่อมันออกมา
สักแต่ว่าพิมพ์ออกมา พิมพ์ให้ยาวๆหน่อย แค่นั้น…………
ลืมแม้แต่ความคิดของตัวเองในเบื้องแรก ที่ไปเจอมา
 
จุดร่วมที่พยายามสร้างในบล๊อกเมื่อวาน ก็เป็นเพียงฝนตก
ฝนที่มีแรงน้อยกว่าละอองน้ำ …….. และไม่ใช่ฝนที่ผมคิด
 
แม้แต่แนวทางทดลองยังไม่คู่ควรจะให้เรียกเลยจริงๆ
ผิดหวังมากครับ หลังจากที่ใช้เวลา 10 นาที ของวันต่อมา อ่านมัน…
 
ผมไม่เห็นใจความของมันเลย เนื้อของเยาวราช…
 
————————————————————-
 
สักแต่ว่าจะเป็นเยาวราช
 
อ้างอิงจากบล๊อกอันก่อนที่โพสต์ไป ถึงอาหารที่ได้ไปกินมาที่เยาวราช
จับกัง สมุนไพร อาหาร คนเดิน รถรา ชายชรา แผงลอย และแม่ค้า
 
เยาวราชในตัวตนของมัน
 
ก็เพียง ทอง ของกิน และ ยาจีน…. ในเชิงวัตถุนิยม
 
แต่มันเป็น
 
มณฑลที่สั่งสมกึ่งนึงของ วัฒนธรรมกระแสหลัก…. ในเชิง รัฐศาสตร์
 
ปฎิเสธไม่ได้ว่า สิ่งที่เรียกว่า "วัฒนธรรมไทยกระแสหลัก"
ล้วนมีความเป็น "จีน" ผสมอยู่
ความเป็นจีนตกทอดมาจากผู้สืบเชื้อสายของคนจีนในอดีตสยามประเทศ
 
ผสานสอดขนาบ ความกลมเกลียวที่แตกต่าง
 
ทั่วทุกแห่งที่มีการค้า ย่อมมี "คนจีน"
คนจีนเหล่านั้นเองที่มีทุกหนทุกแห่ง
ล้วนพกพาวัฒนธรรมจารีตของตนไปด้วย
 
เมื่อสืบพันธุ์ สันดาน มีบุตรกับคนท้องถิ่น
วัฒนธรรมสองก้อนนั้นก็ได้หลอมรวมกัน
ไม่มาก ก็น้อย
 
เมื่อส่วนผสมของวัฒนธรรมทั้งสอง หลายๆหน่วย
อยู่ร่วมกัน ก็เกิดการปฎิกรณ์อย่างมีพลวัต
สังคมที่เกิดขึ้นมาจากวัฒนธรรมที่หลอมรวม ก็มีบทบาทในสังคมมวลชน
 
เจือจาง ปนเปื้อน
 
กว่าจะแพร่ขยายไปในวงกว้าง วัฒนธรรมแรกเริ่มที่หลอมรวมและบริสุทธิ์
ก็ล้วนแต่ปนเปื้อน มีการเสริม มีการแต่ง มีการผสมผสานไป
จากหนึ่งเดียว กลายเป็นหนึ่งสอง หนึ่งสองสาม …..
 
วัฒนธรรมไทย-จีน ที่แพร่หลายไป ล้วนแตกต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น
สิ่งละพันอันละร้อย น้อยนิดมากมาย เข้ามาผสมปนเป แม้ว่าแก่นจะเหมือนเดิม
แต่รายละเอียดปลีกย่อยก็เข้ามามีอิทธิพลในรูปแบบของวัฒนธรรมถิ่นนั้นๆ
 
หลักกิโลที่ศูนย์
 
"เยาวราช" ในความหมายของชาติพันธุ์วิทยา (ของผม)
เป็นที่ ที่วัฒนธรรม บุกเบิกของการหลอมรวม "ไทย-จีน"
ยังถูกเจือจางน้อยมาก และรักษาความบริสุทธิได้ค่อนข้างดี
 
กระแสโถมกระหน่ำของพายุ การเปลี่ยนแปลงที่มีต่อวัฒนธรรม
"ไทย-จีน" อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ยังคงถูกการยืนหยัดต่อต้านอย่างแข็งขัน
ของแก่นวัฒนธรรมหลอมรวมของ "ไทย-จีน" ยุคแรกเริ่มบุกเบิก ที่เยาวราช
 
เยาวราชจึงทำหน้าที่เหมือนหลักหมุดแรกที่ปักไว้ว่า "ไม่ใช่เจ๊กถ่อย บนแดนสยาม"
แต่เป็น "ชาวไทยเชื้อสายจีน ที่ถือกำเนิดในเมืองไทย"
และในทางเดียวกัน เยาวราชก็ทำหน้าที่เป็นหลักยึดอันสุดท้ายของ
"วัฒนธรรม ที่หลอมรวมกันของ ไทย – จีน" ที่ค่อนข้างบริสุทธิ์
สองบริบทแห่งความเข้าใจ ที่ผู้คนลืมเลือนกันไปแล้ว
 
พายุโหม ลมฝนแรงกระหน่ำ
 
ทว่าโลกาภิวัตรนำพาการเปลี่ยนแปลงเข้ามาสู่โลกด้วยความเร่งที่ไม่เคยเกิดมาก่อน
เมื่อโลกแบนขึ้น และมันแคบลง ข่าวสารข้อมูลก็หลั่งไหลเข้าและออกเป็นว่าเล่น
ทุกตารางนิ้วในโลกที่มีการค้าขาย จิตวิญญาณของชนเชื้อสายจีนยังคงอยู่
แต่การแลกเปลี่ยนข่าวสาร และการประยุกต์ ปรับตัว เพื่อเอื้อประโยชน์ก็เกิดขึ้น
 
แม้แต่ในทะเลทรายโกบี ที่ต้องขี่อูฐนำพาสินค้าไปขาย
ก็ยังมี fed ex นำส่งของ ไปยังจุดหมาย แม้จะแร้นแค้น
 
ในวัดที่นครศรีธรรมราช มีการโฆษณาจตุคามฯผ่านหน้าเว็บ
และมีการให้จองเพื่อเช่าบูชาทางเครือข่ายออนไลน์
 
รูปแบบซื้อมาขายไป
กลายเป็นออนไลน์พุทธพาณิชน์
 
แล้วเยาวราชของเมืองไทย จะยืนหยัดอย่างเสาเข็ม
สู้ฝันฝ่ากับพายุการเปลี่ยนแปลงนี้ได้นานเท่าไหร่?
 
เยาวราชในพายุฝน ฝนของโลกาภิวัตร จะยังคงอยู่ในที่ของมันหรือ?
หรือว่าจะยอมสิโรราบกับกระแสลมแรงที่พัดพาทุกอย่างไปให้มันปนเปไปหมด?

About hyperglycimia

PONG... me as the pong
This entry was posted in Philosophy. Bookmark the permalink.

3 Responses to สักแต่ว่าเขียน…. สักวาหวานอื่นมีหมื่นแสน ไม่เหมือนแม้นสักแต่ว่าเขียนห่วยๆ

  1. N♥n says:

    -*- ทำไมเขียนอะไรเครียดแบบนี้อะพี่ปอง
     
    ร้อนแล้วอ่านไม่รู้เรื่องจับใจความไม่ได้ T________T
     
    ใกล้เปนโรคผุหญิงไม่ไหวหงุดหงิดง่าย ถ้าเปน 1 ในเยาวชนยาวราช
     
    อาจจะลุกขึ้นมากัดหัวคนไม่สนเชื้อชาติการปนเปื้อนแปลกแยก 555 -*- ชักจะป่วง
     

  2. N♥n says:

    พี่ปองรักษาสุขภาพด้วยนะจ้ะ
     
    นุ่นอารมแปรปรวนอยากงับคอคน แหง่งงงง
     
    -*-

  3. SiMpLe says:

     
    สักวา ที่เขียน เพราะ  อยากเขียน   ไม่ใช่เซียน  เขียนเก่งแต่อย่างไร
    สักวา ที่เขียน เพราะ  ใจมันพาไป   เขียนผิดไป ชีวิตไม่ButSoft      ยางลบมี .
    ————–
    สืบเนื่องจาก  Blog เรื่อง "เยาวราชในพายุฝน" ก่อนหน้า Blog นี้ ที่ตามไปอ่านมาแล้ว
    ครูเปรต : ก็คิดว่า มันเป็นวัน  ปอน ปอน(เปียกปอน) วันนึง  ของผู้ชาย คนนึง กับเพื่อน อีกกลุ่มนึง   เท่านั้น
    ที่เขียนไว้ ก็คง ต้องประทับใจ อะไรซักอย่าง  แล อยากเก็บเรื่องราวของวันนี้ไว้ เป็นตัวหนังสือ    เท่านั้น 
     
    Blog นี้ อ่านงง เข้าใจยากส์ (หรือ เราโง่!!) 
     
    (@_@)!!?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s