ฝนตก หนังสือ คนบนเตียง และโหวงเหวง

"ปอง" พระเอกคนเดิมตลอดกาล
ทำดีก็ปองทำ ทำชั่วก็ไอ้ปองทำ
ทำยังไงก็ยังเป็นเพราะปองหรือว่าไอ้ปอง
 
ก็ผมเกิดมาเป็นปองนี่
 
วันหนึ่ง เมื่อสองอาทิตย์ก่อน
วันนั้น ฝนตกหนักในตอนปลายฤดูร้อน
หรืออาจจะเป็นช่วงเวลาอากาศร้อนในต้นฤดูฝน
วันนั้น ฟ้าร้องดังครืนๆ เหมือนท้องฟ้าโมโหหิว ไม่ได้ข้าวมาหลายวัน
 
ปองผู้เป็นตัวเดินเรื่องทั้งหมด นอนอยู่บนเตียง
นาฬิกาแสดงเวลา หกโมงห้าสิบ อีกหกร้อยวินาทีจะเจ็ดโมง
ปองมองนาฬิกา แล้วก็หัวหน้าไปทางหน้าต่าง มองผ่านมู่ลี่ที่ปิดไม่สนิท
ปองเห็นฝนตกเป็นเส้นๆ ตกลงมาในปริมาณมาก กระทบพิ้นในอัตราความเร่งมหาศาล
 
ปองชันตัวขึ้นนั่ง โดยมีผ้าห่มกองอยู่ที่ปลายตีน
ตีนซ้ายปองเขี่ยๆผ้าห่มเล่น ขณะที่สมองคิดว่า จะเดินทางจากบ้านยังไง
อีก สี่ร้อยวินาทีจะเจ็ดโมง …ปองก็ยังคงเอาตีนซ้ายเขี่ยผ้าห่มที่กองอยู่เล่นต่อไป
 
เหมือนจะคิดอะไรออก …. ไหล่ขวาปองกระตุก
เวลาผ่านไปอีก สิบวินาที เป็น สามร้อยห้าสิบวินาที จะเจ็ดโมง
หัวแม่ตีนด้านซ้ายของปองขยับ กึก กึก และหนีบขอบผ้าห่มเข้ากับนิ้วตีนชี้ (หรือนิ้วชี้ตีน)
 
นิ้วตีนคีบผ้าห่ม แล้วลากชายข้างหนึ่งขึ้นมาให้ มือขวาจับเอาไว้
ปองก็ล้มตัวลงนอนไป พร้อมกับถอนหายใจ ยาวๆ หนึ่งที รำพึงกับตัวเองว่า
"ฝนตกหนักเหี้ยๆ ออกจากบ้าน รถก็ติดอยู่ดี ไม่ทำงานแม่งเลย"
 
ปองนอนไม่หลับแน่นอน เพราะเสือกตื่นแล้ว
แต่อยากนอนอยู่ตรงนั้น แม้ว่าตรงนั้นจะไม่มีใครนอนข้างๆก็ตาม
ปองหยิบหนังสือที่กองอยู่ที่หัวเตียงมาอ่าน
ปองอ่านหนังสือ แบบออกเสียง
 
"… Veritas vos liberabit …."
ปองอ่านประโยคภาษาละตินดังๆ
และอ่านภาษาอังกฤษเบาๆ
" the truth will set you free"
 
ปองอ่านหนังสือออกเสียงต่อไปอีกพักหนึ่ง
ถ้าป้าข้างบ้านได้ยิน ก็คงคิดว่า ไอ้คนบ้านข้างๆมันบ้าอะไรวะ
 
ปองยังคงอ่านหนังสือ แข่งกับเสียงฝน
จนฟ้าร้องคำรามอีกครั้ง
ปองก็หยุดออกเสียง ปองนั่งอ่านหนังสือไปเงียบโดยไม่ออกเสียง
 
หนังสืออยู่ในมือปอง จนกระทั่งเวลาผ่านไปพักหนึ่ง
เสียงฝนซาลง พร้อมกับแสงสว่าง ของพระอาทิตย์ที่ผ่านเมฆเข้ามา
เจ็ดโมงครึ่งแล้ว ปองเดินไปเปลี่ยนน้ำพระ และถวายน้ำชาให้เจ้าที่
แล้วปองก็กลับมาที่ห้องนอน กระโดดขึ้นเตียง ห่มผ้า พร้อมหยิบหนังสือ
 
ปองลืมปิดแอร์นี่เอง มิน่า อากาศเย็นผิดปกติ
ปองปิดแอร์ และอ่านหนังสือต่อไป และก็ไม่ได้ทำงาน
———————————————————————
 
วันต่อมา ฝนก็ยังคงตก
แม้ไม่หนักเท่าเดิม แต่ปองก็ยังไม่ออกจากบ้าน
ปองมันเลว ฝนตกรถติดตอนเวลาจะไปทำงานเช้าๆ
ปองรอให้คนไปทำงานกันหมดแล้วดีกว่า ถึงค่อยออกไปทำงาน
ไปสาย ดีกว่าเสีย จริตหงุดหงิด การจราจร
 
ปองคิดได้ดังนั้น ปองก็อ่านหนังสือ เล่มใหม่
ปองอ่านหนังสือไม่ออกเสียง เพราะฝนตกไม่หนัก ไม่รู้จะออกเสียงแข่งกับอะไร
 
ปองนอนโดยไม่มีคนนอนข้างๆ เช่นเดิม
 
———————————————————————-
 
วันต่อมา ฝนไม่ตกตอนเช้า
จนปองอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ปองใส่สูท เตรียมตัวเข้าประชุมกับลูกค้า
ปองขึ้นรถ ใส่สูทผูกไทด์ไปซื้อหมูปิ้งที่ตลาด
ปองออกจากตลาดขับรถไปขึ้นทางด่วน
 
ฝนก็ตกลงมา
รถก็ติด
ปองโทรไปบอกลูกค้าว่ารถติดอยู่บนทางด่วนเป็นเวลานาน
ปองคงประชุมไม่ทัน ขอให้ส่งรายงานการประชุมมาละกัน
 
และแล้วปองก็กลับบ้าน โดยไปไม่ถึงบริษัทของลูกค้า
 
ปองมาถึงบ้าน…. บ้านมันก็ว่างเปล่า
มันเป็นบ้าน แต่ไม่มีใครอยู่ที่บ้านเหมือนเคย
ปองนั่งดูฝนตก…. และปองก็เริ่มอ่านหนังสืออีกครั้ง…………..
———————————————————————–
 
ไม่มีใครผลักปองเลย….
ไม่มีใครคอนปองเหมือนกัน….
ไม่มีใครรอที่จะยิ้มให้ตอนเย็น….
ไม่มีใครที่จะนั่งกอดฟังเสียงฝนด้วยกัน…..
 
และแล้ว ถ้าฝนไม่ตก พรุ่งนี้ หรือสองอาทืตย์จากวันนั้น ปองก็คงออกจากบ้านแต่เช้าไปทำงาน
ทั้งๆที่ตอนนี้ ตีสี่จะครึ่งแล้ว……….

About hyperglycimia

PONG... me as the pong
This entry was posted in silly story. Bookmark the permalink.

One Response to ฝนตก หนังสือ คนบนเตียง และโหวงเหวง

  1. Pichapong says:

    วันฝนตกนั้นมีบ่อยๆ ในช่วงนี้
     
    แต่วันฟ้าใส มันหายากหน่อย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s