ภาพเก่าๆ ในวันที่มีแต่ทะเลใจ

คืนวาน… หวานเมรัยกล่อมกรุ่นลิ้น องุ่นหมักหอมหวลกรุ่นกลิ่นนาสิก….

ไวน์ บอร์กโดซ์ กับ ไวน์ โปรตุเกส ผงาดประชันความกลมกล่อมซึ่งกันและกัน

 

ณ ที่แห่งนั้น กลุ่มคนที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทกันกลุ่มหนึ่ง

และองค์ชีวิตอื่นๆ ที่ถูกชักพามาให้รู้จักกับกลุ่ม ….

ได้จับจองโซฟา สีขาวละเอียด ติดกับชานร้านขอบแม่น้ำ

บ้างก็ร่ำเมรัย บ้างก็ดื่มน้ำเปล่า แกล้มกับ กับ กับแกล้ม

หมูบ้าง เนื้อบ้าง ไส้กรอกบ้าง ด้วยหวัง ว่าจะขับให้เมรัยสำแดง ตัวตนออกมา…..

…………………………………………………………………………………………………..

 

Riverbar … ในวิถีแห่งร้านอาหารบรรยากาศดี ริมแม่น้ำเจ้าพระยา

ในวันหนึ่ง เมื่อ 3 ปีก่อน … ผม มานี่แห่งนี้ กับเธอ รวมไปถึงพี่สาว และพี่เขยของเธอ

กุ้งแม่น้ำในวันนั้น เพียงสองตัวก็ครอบครองอาณาเขตทั้งหมดของจานเปล

รสเปรี้ยวของมะนาว และกลิ่นของเครื่องเคียง เน้นให้กุ้งขับเน้นความสดหวาน ยามเมื่อสัมผัสกับชิวหา……

……… เคยได้ลืมเรื่องราวเหล่านั้นไปแล้ว …….

 

3 ปีผ่านไป ไม่มีกุ้งแม่น้ำ ไม่มีทอดมัน ไม่มีต้มยำกุ้งอยู่บนโต๊ะ .. โต๊ะรอบข้างไม่มีใคร

ชุดโซฟาขาว โดดเดี่ยวในบริบทของมัน มีเพียงกลุ่มเพื่อนสนิทกลุ่มนั้น

บนโต๊ะ มีอาหารกับแกล้มประกอบ หมู เนื้อ.. แต่ไม่มีกุ้ง

สิ่งสร้างกลิ่น มีเพียงกลิ่นเมรัย และไอยาสูบ

 

..กลิ่นกุ้งมาจากไหน; กลิ่นหอมหัวใหญ่ กลิ่นตะไคร้ กลิ่นข่า มันมาจากไหน ?

รสละเอียดของเนื้อสัตว์น้ำเช่นกุ้ง มันเกิดขึ้นได้อย่างไร ?

………………………………………………………………………………………….

 

ผมเหม่อ หลังจาก swirl แก้วไวน์…. ไวน์หกรดจานข้าว

สติผมกลับคืนมาอีกครั้ง สัมผัสอันกระด้างของเนื้อที่ลิ้น

ทำให้ผมรู้ว่าผมไม่ได้อยู่ในภวังค์อีกแล้ว

ผมอยู่ที่ Riverbar ในเวลานี้ 3 ปี ถัดมา นับจากครั้งก่อน

 

ผมอยู่ในกลุ่มเพื่อนสนิทของผม และเพื่อนใหม่ โดยการแนะนำของเพื่อนสนิท

 

Riverbar ในวันนี้ เปลี่ยนไปตามกาลเวลา

บุคลิกของ riverbar จากหนุ่มน้อย ที่มีรักแรก เปลี่ยนเป็นชายหนุ่ม ที่จัดเจนในสังเวียนรัก

มีเพียง อารมณ์ของ riverbar เท่านั้น ที่ยังคงเสมอต้นเสมอปลาย ยังคงทุ่มเทความรักทั้งหมดให้แก่ ผู้ที่อยู่กับ “เขา” ในเวลานั้น

 

เพลงรักถูกขับร้องไปเรื่อยๆ จากนักดนตรีบนเวที จนกระทั่ง การร้องขอให้ร้อง “ทะเลใจ” โดยตัวผม

ผมอยากฟังเพลง “ภาพเก่าๆ” แต่เนื่องด้วยหน้าตานักร้อง ไม่น่าโบราณพอที่จะร้องและเล่นเพลงๆ นี้ได้

ผมจึงขอเพลง “ทะเลใจ” แก้เขินไปก่อน

About hyperglycimia

PONG... me as the pong
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s